Onte falábase, no medio das imaxes sobre a non sei que “ésima” folga grega, os coletazos das protestas dos estudantes británicos, a preparación de novas mobilizacións en Francia… da posibilidade dunha nova convocatoria de folga xeral en España. Perfecto, porque os sindicatos en épocas de decisións complicadas e de recortes é o que deben facer, pero as folgas nacionais son un instrumento útil para frear a tolemia neoliberal coa que se pretende saír desta crise? Sinceramente creo que valen de pouco ou máis ben de nada.

Nestes momentos o que nos estamos xogando non é ter que cotizar dous anos máis ou menos ou o número de días co que seremos indemnizados por ano traballado; estes son só problemas inmediatos, o pulso a morte que os mercados, léase determinados grupos ideolóxicos e intereses financieiros, nos están botando como sociedade, como traballadores é o de que Europa imos configurando durante estes anos de crise e, polo tanto, que Europa vai resultar ao final do paso por este túnel de lavado con sosa cáustica.

Vemos a todos os gobernos adoptando medidas día tras día para tranquilizar, darlles confianza, seguridade… aos mercados, porque alguén desde Europa di que todo ben, pero que eses aínda non están satisfeitos. Uns fano desde unha visión máis progresista, como España, e outros desde posicións ultraconservadoras, como o Reino Unido, pero o certo é que a realidade nacional, a capacidade dos gobernos nacionais para decidir o rumbo económico que colle cada país nun momento determinado, hai moito tempo que desapareceu en Europa e paréceme ben, porque son un firme defensor das vantaxes da Unión.

A cuestión é que, entendendo isto, poñamos o dardo no centro da diana, non no que decida o noso goberno nun momento determinado, que non é máis que unha mera consecuecia, senón no modelo económico que globalmente se está a impor en Europa e polo tanto, se lle impón a cada un dos Estados membros.

Da crise obviamente vaise saír, pero cal será a sociedade, o modelo laboral, económico… que nos tocará vivir ou padecer logo dela? Eu por agora véxoo claro, camiñamos cara ao lado equivocado, se non hai un cambio de rumbo, nuns anos soñaremos coa vella Europa, garante dos dereitos sociais, das liberdades, do pensamento crítico… e padeceremos as consecuencias de vivir nunha Europa liberalmente corrosiva, pero a guerra aínda se está librando, hai tempo.

Poñer o dardo no centro da diana non é presionar ou convocar 20 folgas nun país, creo que os sindicatos deben superar tamén a realidade nacional e empregar os seus mecanismos de presión e de diálogo ante as institucións e poderes europeos e convocar, se entenden que hai razóns para tal, unha folga xeral o mesmo día en toda a Unión, esa si que pode ser unha folga efectiva. A esquerda europea, tanto a sindical como a política, ten que traballar coordinadamente para poñerlles a proa aos desexos insaciábeis dos mercados e defender o poder dos cidadáns para que o resultado desta crise sexa unha Europa máis forte e sobre todo unha Europa social.

Dende a década do 1970, na que os veciños das Encrobas se atreveron a corear polas rúas da Coruña aquilo de “a terra é nosa e non de Fenosa”, orixe do máis recente berro “a ría é nosa e non de REGANOSA”, que resiste á política de feitos consumados polas rúas de Ferrolterra, son moitas as loitas da nosa xente contra os abusos de poder de grandes empresas e contra a destrución de paraxes únicas do noso hábitat, en definitiva de oportunidades de futuro e de desenvolvemento máis aló das chemineas e do ruído. 

Anoten un novo obxectivo, frear a tolemia de explotar unha mina de andalucita a ceo aberto no límite do Parque Natural das Fragas do Eume, a maior reserva de bosque atlántico de toda Europa.

Seguir lendo en A Nosa Terra

Nunca tal se viu! O Goberno de Feijoo acaba de dar unha volta de torca máis á “popularización” da política galega; unha vergoña! Pregúntese por onde se pregunte en calquera concello galego non adepto ao réxime albertista escoitarase a mesma historia. Desde hai unhas semanas todo anuncio de obras, actividades e demais prebendas da Xunta de Galicia son presentadas de costas ao goberno municipal polo responsable autonómico do asunto, pegado ao aspirante a alcalde do PP nese concello.

Podemos contar por decenas os alcaldes e alcaldesas socialistas ou nacionalistas que coñeceron estes días a programación do Xacobeo no seu pobo, as vindeiras actuación da Consellería de Medio Ambiente ou os cartos que a Xunta vai destinar a ampliar o seu centro de saúde non por medio dunha chamada oficial da Xunta, senón porque viron a un conselleiro/a ou ao delegado/a territorial en rolda de prensa co voceiro municipal do PP no seu pobo anunciando tales actuacións. É intolerable!

É moito máis que unha pulla electoral, é unha violación do sistema democrático, un atraco á vontade dos galegos e galegas que elixiron libremente aos seus respectivos gobernos locais, un intento inxustificable de apropiarse do poder e do país. Os alcaldes e alcaldesas que non son do PP son resultado da soberanía popular, o seu poder e a súa representación emana da liberdade de expresión dos cidadáns, por iso obvialos e obviar algo moi básico, que o poder reside no pobo. Sei que á dereita isto da soberanía popular tradicionalmente custoulle entendelo, pero de todos nós depende defendelo ou non, pararlle os pes ou non.

Probablemente un día Feijoo soñou coa República Popular Galega, popular de pepé, non de pobo, claro e decidiu construíla, confundindo maioría absoluta con despotismo, sen ser ilustrado, que sería moito dicir e crendo que ter a metade máis un dos escanos, non dos votos, permite construír un imperio a medida, obviando á maioría de galegos e galegas, que non votaron nin a Feijoo nin ao PP. Algo ao que Fraga non só non se atreveu, senón que ata xuraría que nin imaxinou tal cousa, porque, moi de dereitas, iso si, pero el era un home de estado, institucional. Presidente, rectifique e respecte, vostede é o presidente do PPdeG, pero creo lembrar que tamén o é de Galicia. O dito, nunca tal se viu!

Cando un non atopa no seu país o que busca, tende a vivir os acontecementos foráneos como propios, a admiralos e ás veces incluso a mitificalos. Pasaba na época de “El Último Tango en París” coa liberdade, cando os nosos parentes marcharon a facer as américas coa prosperidade e agora en Portugal co consenso.

Moi mal ten que andar este país noso para que levemos xa uns días mirando aos nosos parentes portugueses con envexa de esguello, claro que si, por ser capaces de pórse de acordo os dous grandes partidos á hora de loitar contra a crise. Consenso, foi a palabra máxica que abriu informativos e xornais estes días para falar de Portugal e mirarse nun espello no que nós, tan avanzados, europeos, modelo de transición… non nos podemos mirar.

Seguir lendo en A Nosa Terra

Onte recibimos en Fene a Pepe Blanco. É xa a terceira vez que teño a honra de saúdalo no noso pobo, pero foi a primeira vez que nos visitou como Ministro. Tal e como é el, un político eficiente, comprometido con esta terra e valente, viu non para prometer nada, senón para aportar solucións, anunciar investimentos por case 10 millóns de euros en Fene e a cumprir a súa palabra, a cumprir co que xa hai algún ano lle pedimos.

É o mellor político deste país e a historia faralle xustiza!

Nova Base de Salvamento Marítimo

Pasos da vía do tren en Perlío. Por fin logo de 30 anos!

Investimentos millonarios

A verdade é que sempre me dá moi bo "rollo" volver á Escola Jaime Vera (agora Instituto Jaime Vera) Neste lugar maravilloso da serra de Madrid aprendimos moitas cousas de política formal, pero sobre todo, pasamos moitas horas de amistade, conversa, xuventude…

Hoxe vin falar como ponente a un curso de formación da Secretaría de Política Municipal e Cidades do PSOE. Estamos con concelleiros/as e responsables de agrupacións municipais de diferentes puntos de España. A ver se todos aprendemos algo…

Unha curiosidade: comparto curso con Ruth Carrasco, antiga compañeira das Xuventudes Socialistas e hoxe parlamentaria autonómica en Cantabria. Quen nolo ía dicir… Ela é a autora da foto.

A verdade é que non sei porque o PP non pode celebrar o día da muller traballadora dun xeito mínimamente normal; quizais porque non cren que sexa preciso adoptar medidas que favorezan a igualdade real entre homes e mulleres, ou peor aínda, quizais porque non cren na igualdade. Cuotas, leis, programas públicos, educación non sexista… para que? Eles sempre din que a igualdade chegará de modo natural, que caerá polo seu propio peso. O malo é que debe ter tan pouco peso que logo de levar séculos caendo nunca da chegado ao chan.

Este ano a verdade é que e imposible que o fixeran peor. Empezamos a semana destapando a intención da Xunta de suprimir o Servizo Galego de Igualdade, continuamos coa sesuda refelexión de Rajoy sobre a importancia das mulleres na sociedade e rematamos a xornada con este acto surrealista no que o Presidente da Xunta, rodeado de representantes de asociacións de amas de casa que se dedicaban a comentar o guapo que é, presenciaba como se travestía o seu Conselleiro de Economía facendo uso dos estereotipos máis tópicos; cousa que por certo xa fixeron o ano pasado recén chegados ao goberno co Día da Nai. A pesar de tanto follón na rúa e de tanto recurso ao Constitucional, non sei, parece que lles vai este rollito "trans"…

Cando vos contei aquilo de que en FITUR o Conselleiro de Cultura lle chamara Desván de los Monjes a Sobrado dos Monxes, moitos non o críades. Como non había probas gráficas, a Xunta difundiu o de que era unha lenda urbana e os parlamentarios, que non estiveran no acto, quizais lembrando a famosa historia irreal de Ricky Martin, o can e a marmelada en Sorpresa Sorpresa, que moita xente afirmaba ter visto, non se atrevían a preguntar no Parlamento. Incluso, como non había probas gráficas e xa pasara un mes, o propio Conselleiro negou no Parlamento ter dito tal cousa e chamoulle (chamounos) estúpidos aos que afirmábamos o contrario. Pero hoxe apareceu a proba, o vídeo que demostra que Roberto Varela é un digno sucesor, como dicía entón, do incrible, o único, o inigualable… Xesús Pérez Varela.

Paréceme grave o de cambiar os topónimos dun xeito tan surrealista e non decatarse, pero podería ter rectificado a tempo e o asunto pasaría. O imperdoable é non enmendar o erro, mentir no Parlamento e insultar a quen di a verdade. Alguén así non merece ser conselleiro.

Actualizado ás 23:34 do 09/03/2010:

Como era de esperar, o tema hoxe foi dos máis destacados na prensa escrita e moitos medios devólvennos a honra aos que falamos publicamente do asunto, aqueles aos que o Conselleiro nos chamou estúpidos e nos acusou de mentir: El País, Público, Vieiros, Galiciaé…