O consenso non mata
Cando un non atopa no seu país o que busca, tende a vivir os acontecementos foráneos como propios, a admiralos e ás veces incluso a mitificalos. Pasaba na época de “El Último Tango en París” coa liberdade, cando os nosos parentes marcharon a facer as américas coa prosperidade e agora en Portugal co consenso.
Moi mal ten que andar este país noso para que levemos xa uns días mirando aos nosos parentes portugueses con envexa de esguello, claro que si, por ser capaces de pórse de acordo os dous grandes partidos á hora de loitar contra a crise. Consenso, foi a palabra máxica que abriu informativos e xornais estes días para falar de Portugal e mirarse nun espello no que nós, tan avanzados, europeos, modelo de transición… non nos podemos mirar.
Non hai comentarios pero ainda estás a tempo
Deixa unha resposta
