La Isla del Quesito
Xaime ten un compañeiro de traballo de Fene que hai unhas semanas lle contou que no noso pobo hai un lugar chamado "La Isla del Quesito". Dende aquel día está intrigado por decubrir, a través deste post, como é esa illa surrealista que coñecemos todos os de Fene.
A historia é ben sinxela. O río de Magalofes servía para regar os numerosos herbales que había no fondo de Perlío. Preto do Campo de Fútbol dos Pinares o cauce se bifurcaba e xusto nese lugar, nun momento indeterminado da nosa historia, alguén puxo un triángulo de formigón para desviar mellor a auga, pola esquerda o río fluía cara ó mar e pola dereita a auga corría por unha canle de rego que daba servizo ás fincas da zona. Finalmente, a erosión fixo que tamén houbese sempre un pequeno fío de auga que pasaba pola base do triángulo.
La Isla del Quesito é pequena, uns tres metros cadrados, pero era un lugar máxico, enclavado nunha fermosa zona de fraga, no que case tódolos nenos e nenas de Perlío temos pasado tardes enteiras. Encima do Quesito falamos, rimos, brincamos e caímos algunha vez ó río. Era tamén o lugar máis lonxe ata o que íamos en bici dende a nosa casa ou, sendo xa adolescentes, a pasear cos amigos falando das últimas historias do cole. Supoño que, a falta dunha costa máis agreste, o Quesito achegábanos ó soño que case todos tivemos de nenos de vivir nunha illa, eses lugares fantásticos coroados por dúas palmeiras que só existían nos libros de texto.
Hoxe non hai illa. Os herbales non se regan, moitos deles están sendo edificados, e xa non é preciso desviar o río. Como vedes na imaxe, a canle da dereita desapareceu, pero o Quesito segue aí, como unha ruína que aínda nos lembra o esplendor de tempos pasados. É un deses espazos de fantasía que cando pechamos os ollos compón o álbum da nosa infancia.
19 comentarios
Deixa unha resposta
NON COÑECIAS LA ISLA DEL QUESITO! ¿e tí es de Fene?
Houbo poliíticos que dimitiron por menos :)
PD: Por la isla del quesito bajaba una chalana, Por la isla del quesito bajaba una chalana, erán los del Perlío que iban de carallada, rumbala rumbala rumba rumbala rumbala run!
Claro que coñecía a Illa, matachín! Se les o post, digo que xogaba nela de pequeno e que é un dos lugares máis especiais que forman parte da miña infancia. A illa é toda unha institución en Fene dubido que haxa alguén que non saiba onde está.
Quen non a coñecía é Xaime, que é de fóra e quedou flipado cando lle falaron dun lugar chamado así, de aí que escribise este artigo, para amosarllo a el e a todos os que non teñen a sorte de ser feneses ;-)
MATACHIN TU ESTAS ORGULLOSO DE VIVIR EN PERLIO.PERO DEMUESTRAS UNA FALTA DE CULTURA AL DIRIGIRSE ASI AL SR.ALCALDE VOTADO POR TODOS LOS FENESES Y FENESAS. PERO QUE CLASE DE LINGUISTA ERES TU PARA COMENTAR UN ARTICULO MUY BIEN HECHO. PUEDE QUE HAYAS NACIDO EN FENE.PERO TUS RAICES SON DE OTRO LUGAR. Un Saludo. ULMEIRO.
!!Pois que queredes que vos diga¡¡
Na miña vida oin tal nome.
Claro que como eu son algo maior non estou o tanto deses nomes tan “Ripipis” como diriamos nos meus tempos.
“La Isla del Quesito” soame a castelan fino demais
…..pues eu descoñezo é descoñecia a illa pero, da por feito que a atoparei….
Emocioneime e no lin ben o artigo, mea culpa.
que lembranzas! eu vivín toda a miña infancia en Perlío e a Isla é un duns lugares míticos que non debería desaparecer como xa pasou co cine Perla e o minibar do cruce onde está ‘Establecimientos América’. Non se pode facer nada dende o concello para evitar estas desaparicións? Saúdos.
No voy a hablar de la isla del quesito porque me parece que es una porción muy pequeña para lo que quiero manifestar.Mi “queja”es por el trato que el concello está haciendo en un paraje natural tan bello(protegido por red natura)que es la fervenza,el entorno y el rio belelle.No puedo entender ni asumir ni comprender cómo se puede hacer una obra tan antiecológico y tan contraria a una agenda local 21 y sobre todo por un reciente ayuntamiento estrenado socialista.No me estraña que grupos ecologistas hayan denunciado semejante varbarie.Desde luego desde la asociación ecologista en la que milito nos sumamos a esa protesta pero entiendo que ha de ser el diálogo el camino que conduce a un entendimiento entre el concello y las asociacones ecologistas demandantes.Le pido a usted como vecino del concello la paralización de esas tétricas y lúgubres obras y remedie en lo posble el daño causado.De no hacerlo además de la crítica que usted recibirá(entre otras medidas),seré el máximo responsable de que a corto plazo un paeraje tan bello y protegido se convierta en un sito de carreras de quads….Como verá usted la isla del quesito es una porción muy pequeña al enorme daño que se puede cauasar al Belelle,su ribera y su fervenza.
Atentamente y con todas cordialidad se despide:
Gerardo Balado Paz,vecino y natural de FEne.
Porquiño, algo si que podemos facer, tomar decisións no plan de urbanismo ou á hora de dar licenzas para evitar a desaparición de espazos coma este.
Espero que a Isla do Quesito dure moitos anos máis, algo que non debería ser difícil ó estar dentro do cauce dun río. O Perla e o mesonciño da Fraga foron victimas do desenvolvemento urbanístico, o primeiro por decisión dos seus donos, que o venderon, e o segundo por decisión do Concello, que o expropiou para darlle unha mellor saída ó cruce da Fraga con Marqués de Figueroa.
Da historia do Perla non vou falar, porque é de sobra coñecida, pero sabías que o “minibar” nos anos 30 era a barbeiría do Secretario Xeral das Xuventudes Socialistas? Ese pequeno edificio foi a Casa do Pobo de Fene, a sede do PSOE, o lugar no que durante a II República se facían as reunións, tertulias e actividades instructivas que organizaban en Fene os socialistas e outras forzas políticas de esquerdas.
Saúdos ;-)
Estimado Gerardo, paréceme oportuno comentarche algunhas cousas sobre o que apuntas a respecto das obras na ribeira do Río Belelle:
1. Trátase dunha obra aprobada e contratada polo goberno anterior. O novo goberno podería, de ser preciso, paralizala, pero sinceramente non vemos razóns para elo, porque se trata dun proxecto de recuperación do entorno do Belelle, non de destrucción de nada.
2. Non estamos a falar dunha paraxe virxe nin moito menos, estamos a falar dunha zona de río na que hai unha presa, unha central hidroeléctrica, unha estación de abastecemento de auga para a Marina, multiples canalizacións de auga, un río guiado por un cauce amurallado e un vello camiño (de carro, non carreiro estreito de persoas) con muros de mampostería que no seu día servía á central de Fenosa.
3. Ese vello camiño, de entre 0´50 e 1´5 metros de ancho, co paso do tempo, foise derrubando nalgunhas zonas e quedando abandoado. O único que está a facer o concello é recuperar o camiño que xa existía no lugar, reconstruíndo (sen cemento) a manpostería de pedra onde estaba derruída, delimitando con estacas e listóns de madeira o lateral do camiño e botando un firme brando cunha especie de argamasa, de tal xeito que non cementemos a zona, pero que evitemos que coa choiva este firme se deposite no río.
4. Ademais, no tramo de camiño que sube pola ladeira do monte había as ruínas dun antigo merendeiro de cemento e ladrillo, que retiramos, para substituílo por un merendeiro de madeira, creo que bastante máis acorde co entorno que o que había.
5. Todos estes traballos se están realizando sen empregar maquinaria pesada; o único que circula pola senda é un pequeno “chimpín” que leva o material desde a base ata as zonas de traballo. Todo o demais se está a facer de xeito absolutamente manual e sen afectar en absoluto á vexetación, tan só se cortou unha árbore seca e se podou unha pola dun carballo.
6. O proxecto está revisado e aprobado polos técnicos do Concello de Fene e polos da Unión Europea, que é quen financia o proxecto a través de fondos PRODER.
7. Só houbo dúas organizacións que protestaron firmemente contra este proxecto. Dúas organizacións que estiveron no concello e ás que se lles facilitou toda canta información solicitaron. Ademais, o goberno de Fene se puxo á súa absoluta disposición, como me poño eu á túa, para corrixir todo aquilo que se nos demostre que está mal feito, porque eu, ademais de alcalde, tamén son ecoloxista militante e nunca permitiría unha obra que entendese que camiña en contra do desenvolvemento sostible.
8. Non considero, en definitiva, nin eu nin ningún técnico dos que visitaron a obra, incluídos os da U.E. e os de Medio Ambiente, que nese tramo do Belelle se estea a cometer ningún tipo de irregularidade, porque, insisto, o único que se está a facer é recuperar e facer incluso máis ecolóxica e sostible unha instalación que xa existía, nunha zona, ademais, xa absolutamente alterada medioambientalmente.
9. Sobre os quads o único que podo dicir é que o camiño non está pensado para eles, de feito non caberían por bastantes zonas, senón que está pensado para poder acceder a pé á base da fervenza e continuar camiño cara a Marraxón. Evitar a súa entrada é tan fácil como poñer uns bolardos non inicio e fin do camiño. Ese non é o problema.
Saúdos, Gerardo ;-)
Que recordos! Mira que o pasamos ben no “quesito” de pequenos! A última vez que pasei por alí, non sei se polo estado das herbas, non vin o “quesito” por ningún lado, así que me emocionei e todo agora ao ver a foto!
supoño que un ecoloxista militante coma ti non permitira a tala de dúas arbores singulares do concello como o abeto do sanbell e o magnolio de barallobre, preto da eirexa.
As árbores das que falas nin son do concello nin están protexidas, polo que pouco podemos facer para obrigar a nada ós seus donos.
En calquera caso, coincido contigo en que sería unha mágoa que se talasen e non se trasladasen de lugar. Intentarémolo, incluso unha posible doación ó concello.
¡¡cantos recordos¡¡,non fai moito recordaba co meu fillo as tardes q ía pasar ali.
eu sigo pensando q a pesares de todo-los sitios bonitos q temos aqui segue faltando un bo parque ;hai moitos x sta zona pero ningun completo.
Onte estiven en BOIRO(nin q decir do bonito que é)e paseando polo paseo maritimo vin o parque q lle chaman “parque biosaudable”,é un parque con aparellos de ximnasia e ali staban un señores maiores facendo os seus exercicios, mentres falaban e rian cos veciños.Aqui en naron tamen hai algun creo.
E digo eu aqui en fene habendo tanto sitio e xente q o precisa xq non se pon algun tamen .
seguro q non haberia tanta lista de espera para rehabilitacion e os nosos maiores terian un sitio para a conversa e para facer exercicio .
Espero q se poida facer
e para cando a inclusión da “isla do quesito” nos roteiros turísticos de Fene?
San Valentín, moitas grazas pola túa aportación. Cóntoche que hai unhas semanas tramitamos xa toda a documentación necesaria para que a Xunta nos financie a adquisición de varios aparellos de ximnasia para maiores, que instalaremos en varios sitios do concello. Creo que son moi necesarios, xa que, ademais da evidente función de rehabilitación e mantemento físico, cumpren unha non menos importante de ocio e socialización da xente maior.
A zona ou zonas de verdes dunha certa amplitude é das maiores necesidades que ten o concello. Por agora temos bastante avanzado coa Demarcación de Costas (Ministerio de Medio Ambiente) a construcción da senda que nos permitirá percorrer e recuperar a costa do concello.
Estamos tamén dando pasos para crear un parque puro e duro, aínda que isto está algo máis complicado, porque case tódalas zonas posibles está calificadas no Plan de Urbanismo como APE (Área de Planeamento Específico), o que na práctica significa ligar a súa construcción á das edificacións do seu entorno, que necesariamente deben ser executadas por promotores privados. Seguimos buscando unha solución.
Saúdos ;-)
Belelle, estes días podes pasar que está algo máis rozado e o quesito vese perfectamente. Non estaría mal que unha ramificación do roteiro circular de sendeirismo pasase polos Pinares e puidésemos presumir da nosa illa particular; en todo caso a zona de fraga e río que hai no seu entorno si que segue conservando un encanto natural e paisaxístico importante. Saúdos ;-)
Gracias por poner aquí la Isla.
Fdo.: uno de Mundín emigrado en Madrid.
de rapaz, pasaba por la isla del quesito casi a diario para ir a la Jorge Juan, y me quedaba embobado viendo los caballitos de mar que había en el agua.
morriña de otro Galego emigrado.