ivanpuentes.com

Ignacio, o compañeiro de Mugardos, concelleiro e seguidor do Galicia que aparece no centro, bautizou esta imaxe como "As dúas caras dunha copa". Os dous, xunto con José Antonio, vímonos este sábado no campo de fútbol de San Sadurniño, porque, xusto o día antes da final da Eurocopa, Ferrolterra viviu outra gran final, a da Copa da Ría, que se disputaron o Perlío e o Galicia. O sorriso amplo e gustoso de Ignacio, oposto ao noso, tímido e posado para a foto, revela xa o resultado, 4 - 2 para o Galicia de Mugardos, pero iso foi tal vez o de menos.

Para un coma min, que se define como ex-futboleiro, logo da paixón polo Depor vivida nos anos adolescentes, foi un pracer ver fútbol de verdade unha vez máis; sen o negocio, o posado e todo o envoltorio artificial que rodea ao fútbol profesional. Simplemente rapaces de Fene xogando polo puro placer de xogar contra os de Mugardos, centos de veciños e veciñas de Perlío dando cor, diversión e animación á grada, porque nisto si que lles gañamos aos do Galicia (síntoo, Ignacio!) e dúas afeccións que, á marxe de picadas mutuas, souberon gozar xuntas do fútbol.

Como dicía, independentemente da anécdota do resultado, por darlle sentido a este deporte, por facernos sentir orgullosos do noso pobo, Opa Perlío!

Onte clausuramos Feneuropa, o primeiro paso do camiño que Fene, da man do Consello da Xuventude de Galicia, acaba de iniciar para favorecer os intercambios e estancias dos mozos e mozas do noso concello nos demais países da Unión Europea, durante 2 meses, 6 meses ou un ano; así como para favorecer a posta en marcha en Fene de proxectos sociais desenvolvidos por rapaces europeos e financiados pola Unión. Nisto consiste, a grandes rasgos, o Servizo de Voluntariado Europeo, que coa experiencia e contactos adquiridos en seminarios deste tipo, acabaremos implantando no noso concello.

Desde o luns, 23 mozos e mozas de case outros tantos países europeos traballaron a tope na Casa da Cultura, ademais de coñecer o pobo e a comarca. A nós, aos membros do Concello, nos ensinaron moito máis do que podan imaxinar sobre como traballar en políticas de mocidade, especialmente no plano internacional. Era o debut de Fene en experiencias deste tipo e creo que pasamos a proba con nota.

A descrición dun seminario coma este nunca está completa sen falar do plano máis persoal. A amizade, o bo rollo, a complicidade… afloraron dende o primeiro día, tanto que o venres, na cea de despedida, todos nos sentíamos xa membros dun grande equipo que daba moita mágoa ter que disolver. Ademais do aprendido tecnicamente, a pegada que as boas persoas de Feneuropa nos deixaron a tódolos membros do Concello, será imposible de borrar.

Infinitas grazas a Yolanda, Rut, Suso, Azucena, Loli, Leo, Richard, María, Maris, Francesco, Gregor, Celia, Anne, Adrián, Erol, Helena, Kemal Onur, Rusudan, Silvia, Edu e tamén a Joana.

Descargar foto de grupo en tamaño grande / Download large size group photo

Estes días recibín duns amigos un documento que durante moito tempo pensei que non era máis que unha lenda urbana das moitas de San Caetano, "Elementos para unha ordenación íntegra dos usos do medio litoral de Galicia". Trátase dun traballo encargado pola Consellería de Pesca do penúltimo goberno do PP e elaborado por Enesto Penas, antigo alto cargo da Xunta e técnico da U.E. en Bruxelas; traballo que pretendía sentar as bases para iniciar unha ordenación integral do medio mariño e da franxa litoral de Galicia. O texto recolle algunhas reflexións intreresantes sobre a Ría de Ferrol, a sacrificada:

Dada a tendencia sinalada ó aumento da poboación costeira, non é en absoluto descartable que a necesidade de crear emprego leve a establecer excepcións á aplicación do principio de desenvolvemento sostible, especialmente tendo en conta que en determinado tipo de industrias os métodos contra a contaminación son extremadamente custosos e a súa aplicación obrigatoria pode constituírse en importante factor disuasorio para a empresa implicada.

Obsérvase unha clara incompatibilidade entre o interese xeral (instalar industrias que crearán traballo) e o interese particular (a degradación ambiental e destrucción de recursos naturais na zona de instalación) […] O interese xeral de Galicia pode facer necesario a instalación destas ou outras industrias […] a súa radicación precisa conta coa oposición de tódolos concellos ou barrios nos que se intente facelo […] En tal situación pode ser relevante formularse aquela cuestión, […] a posibilidade de sacrificar unha ría […] que podería ter sentido se ten como contrapartida a de garanti-la preservación das demais rías de Galicia.

En canto ás posibles zonas candidatas […] parece obvio que a Ría do Ferrol é a que reúne máis características idóneas: unha importancia relativamente menor dos seus recursos naturais […] unha man de obra con capacitación industrial e unha necesidade social imperiosa de reindustrialización.

Aí o tedes, unha zona tan rica coma a nosa "sacrificada" a golpe de despacho en nome do interese xeral de Galicia; tendo en conta, iso si, que debido á fame, á "necesidade social imperiosa de reindustrializacion", iamos ser os que menos protestásemos, quizais. O desenvolvemento sostible nunca debe ter excepcións, porque sempre se traduce no mesmo, pan para hoxe, pero fame para mañá, é dicir, pobreza.

Movido pola curiosidade política, ademais de polo sentimentalismo, pois no lugar que hoxe ocupa a enorme mina estaban hai anos os prados nos que os meus avós alimentaban ás súas vacas, visitei esta semana, de xeito privado, ENDESA As Pontes. Xa coñecía a empresa, pero aínda non vira en directo o lento e impresionante traballo de inundación da antiga mina, traballo que dará como resultado no ano 2012 un lago artificial cunha superficie similar á de toda a zona urbanizada da cidade da Coruña.

Moitas veces o paso do tempo nos fai relativizar os feitos presentes. Estou seguro por iso de que dentro de non moitos anos veremos e valoraremos este espazo, hoxe destrozado dende o punto de vista ecolóxico, como unha das principais reservas de flora e fauna da zona. A antiga escombreira, de varios kilómetros de lonxitude e que hai pouco tempo era unha paisaxe case lunar, pode ser un bo exemplo, hoxe ten xa zonas de bosque e de lagoas absolutamente deliciosas, nas que abundan as especies vexetais e animais, fundamentalmente as aves.

Algúns científicos, totalmente independentes, apuntan xa á especial protección que este enorme espazo natural requerirá no futuro, chegando incluso a insinuar a súa incorporación ó Parque Natural das Fragas do Eume. Se todo marcha segundo o previsto, parece que ENDESA atinou plenamente na solución definitiva para a súa explotación a ceo aberto, pese ó escépticos que algúns éramos hai uns anos. Este espazo debe ser a partir de agora patrimonio de todos e todas.

Ademais de cumprir coa rutina anual de acudir á ofrenda a Pablo Iglesias no Cantón de Molíns e manifestarme logo xunto cos compañeiros/as de UGT e CC.OO. adiquei este primeiro de maio a ir ao cine; tocou de novo peli española, comedia neste caso. Acabo de chegar de ver "Fuera de Carta".

O cine español ten múltiples problemas, pero non dende logo a falta de creatividade e de orixinalidade. Javier Cámara, Lola Dueñas ou Fernando Tejero están excepcionais, a sala escachaba coa risa en varios momentos. Se vos gusta a comedia, non deixedes de ila ver, será unha das películas do ano.

A pesares do moito que teño que madrugar mañá, non quero deitarme sen antes falarvos un anaco de Pradolongo, a nova longametraxe de Tamara, unha marabillosa amiga da que xa vos teño falado, que protagoniza este filme de Ignacio Vilar con Rubén Riós e Roberto Porto.

A historia é das que a un lle penetran no máis fondo a medida que vai avanzando a metraxe e das que, como as boas esencias, provocan sensacións que quedan atrapadas e que afloran en forma de constantes réplicas ó longo dos días seguintes. É unha película diferente, orixinal, quizais non tanto pola historia, que é cotiá, como polo ambiente e o xeito de narrala. Como dicían Tamara e o director na presentación que fixeron este venres en Fene, estamos acostumados a ver no cine historias de americanos, pero non historias de galegos, rodadas aquí e que reflictan as nosas costumes, a nosa forma de ser. Isto fai que a película chegue, que nos identifiquemos con ela.

Sobre Tamara creo que obxectivamente podo dicir que está espectacular. Estou seguro de que máis cedo que tarde esta muller triunfará plenamente, porque é realmente boa profesional, ademais de excelente persoa. Desde aquí quero transmitirlle todos os ánimos posibles nestes duros días de promoción e moitísima sorte con esta película, que en Galicia xa está arrasando en taquilla. Nunca perdas a inocencia tan impura coa que nos acarician os teus ollos e a túa alma!

Se vivides por Ferrolterra, podedes ver Pradolongo nos Cinebox do Centro Comercial Odeón (Narón). Recoméndovola!

Esta tarde subín á Presa de Goente (As Pontes) para comprobar o que onte me dixeran Nacho e Alex, que estaba unha vez máis desbordando; a impresionante fervenza que se forma é dos espectáculos "naturais" máis fermosos que se poden ver no inverno de Ferrolterra. A pesares das poucas chuvias deste ano, é certo, a presa está chea e a auga leva xa uns días saltando por riba do muro.

Como xa vos dixen nalgunha ocasión, se nunca vistes isto, merece a pena. Nun post que escribín o ano pasado, explicaba o doado que é chegar.

Igual que nesta imaxe, hai hoxe 28 anos a miña nai e máis eu pasábamos a tarde nunha habitación do Hospital Arquitecto Marcide; ela cre lembrar que na 322. Aquel día eu tiña unhas poucas horas de vida e ela estaba a se recuperar do tremendo esforzo que tivo que facer durante 8 meses para que eu puidese chegar a nacer.

Hoxe o hospital xa non é do INSALUD, é do SERGAS e a pranta xa non é a terceira, senón a quinta, pero a situación non variou moito. Ela, traballadora infatigable, está de novo a recuperarse para seguir loitando, desta dunha operación de xeonllo; eu, algo máis grandiño, paso as tardes ó seu lado, pero en lugar de comer e durmir, axúdolle coa rehabilitación, paseamos, falamos, lembramos…

Aínda que seguro que non sería o que desexase se puidese ser quen de decidir o noso destino, hoxe, por primeira vez, ela e eu celebramos o meu cumpreanos exactamente no mesmo lugar no que hai 28 anos celebrábamos o seu feliz parto. Dime que se atopa moi ben, menos cansa que entón, pero que quen lle dera ter os 39 anos daquela tarde de 1980. É maravillosa!

Moitas grazas a todos e todas os que hoxe me felicitastes e me fixestes chegar dun ou doutro xeito o voso cariño e moitas grazas tamén a todos aqueles que, tendo intención de felicitarme, vos esquecistes; compréndovos, porque sabedes que a min sempre me pasa ;-)

…non defraudan nunca a pouca fe de reciclaxe mental que moitos temos depositada neles. Hoxe confesábame unha destacada dirixente do Goberno Galego que cando escoitou o martes a Carme Chacón dicir aquilo de  "Coronel, mande firmes!" formigoulle o corpo coa emoción; algo semellante sentín eu.

As plumas máis destacadas da caverna mediática da dereita deixaron onte publicadas milleiros de letras que arrecenden a machismo rancio. Podían criticar ó goberno con centos de argumentos, pero, para non defraudarnos unha vez máis, atacaron ó novo executivo desprestixiando ás súas mulleres, especialmente a Carme Chacón, seguro que o nomeamento que máis lle doe á testosterona resesa destes tipos. Destaco o publicado por Pedro J. no editorial de El Mundo:

"el gran problema que se va a plantear a corto plazo para que la ministra pueda asumir sus responsabilidades […] es su próxima maternidad. Es absurdo que pueda plantearse una situción límite como el derribo de nuestros helicópteros en Afganistán, el asesinato de los agentes del CNI en Irak o la muerte de los soldados en el Líbano con una ministra de baja maternal […] No podrá asistir durante muchos meses a las reuniones de sus colegas en la OTAN, estará impedida por su embarazo para visitar a los soldados españoles […] y sumirá a su departamento en una fase de provisionalidad mientras se pone al día y compatibliza la tarea ejecutiva con la atención a su bebé."

A que ninguén se cuestionaría tal estupidez se un ministro home tomase posesión cando estivese a punto de ser pai? Claro que non, porque nin Pedro J. nin moitos outros entenden como obriga dos homes o coidado dos seus fillos, pero si de Carme Chacón e do resto de mulleres. Outro ídolo ideolóxico da dereita, Luis María Ansón, non quixo ser menos que o seu director e nunha columna titulada "Zerolo, ministro de Defensa" soltou babosadas coma estas:

"A Zapatero no se le ha ocurrido hacer a Pedro Zerolo ministro de Defensa. ¡Qué fallo! Hubiera resultado más provocador, más progresista, más ingenioso que el nombramiento de la simpática guapita treinteañera. […] Sobre todo, porque Zerolo tenía pensado nombrar a su ilustre marido subsecretario del ministerio y Jefe del Estado Mayor de la Defensa."

Ademais dunha certa repugnancia, sinto lástima de que aínda neste país alguén poda publicar tales barbaridades machistas e homófobas sen avergoñarse. Son os mesmos que tamén oubean en contra da creación do Ministerio da Igualdade, pero son a mellor proba da súa necesidade e do atinado da política de Zapatero.